Seremos tan fuertes que los golpes caerán en vano ante nosotros y los clavos se doblarán sin poder llegar jamás a incrustarse en nuestras almas.
Seremos tan fuertes por ser, tan solo, nosotros mismos, por no recubrirnos de débiles capas que muestren aquello que no somos. Seremos tan fuertes por mostrarnos seguros de quien y como somos, por no escondernos tras nuestros secretos ni llevar disfraces ajenos.
Fotografías: Clavos a medio camino en el parque de la Mitjana, Lleida. Febrero 2010.
Marta Sesé Fuentes
Seremos tan fuertes por ser, tan solo, nosotros mismos, por no recubrirnos de débiles capas que muestren aquello que no somos. Seremos tan fuertes por mostrarnos seguros de quien y como somos, por no escondernos tras nuestros secretos ni llevar disfraces ajenos.
Fotografías: Clavos a medio camino en el parque de la Mitjana, Lleida. Febrero 2010.
Marta Sesé Fuentes
13 comentarios:
Quantes vegades havie anat jo a la Mitjana!
Sempre hem de tenir una identitat que ens identifiqui. Si ja costa conèixer realment algú, almenys el poc que conegui, que sigui el real tu, no?
noia, no has de deixar mai de ser tu, qui ets, sovint ens mostrem com ens sembla que som, el que agrada que vegin o com volem que ens vegin els altres, però mai deixem de ser nosaltres mateixos, i amb el temps evolucionem, canviem, per això tenim coneixement, consciència de la realitat.
salut i endavant
Las experiencias y los tropiezos nos hacen más fuerte con el pasar de los años
Un fuerte abrazo amiga
Lo de ser fuerte, lo dejo para otros. Sigo siendo como soy.
Estas fotos demuestran que lo simple, no es capaz de verlo todo el mundo. Tú si, y es una suerte.
Besos vizcos
Per saber si ets tu mateix, primer has de saber qui ets i qui no ets, cosa que jo als meus 52 anys encara no he aconseguit :)
"Qui perd els origens, perd la identitat!"....(Raimon)
Tus fotos son increíbles, supongo que ya lo sabes de sobra. Y lo poco que he visto del blog me ha gustado mucho.
Además, no he podido evitar ver La insoportable levedad del ser en tus lecturas. Creo que podría ser mi libro favorito fácilmente.
¡Te sigo! :)
EStoy con Dani,eres capaz de sacar muy buenas fotos de lo imperceptible para la mayoría.
salu2
I si el ferro es doblega no passa res, per alguna cosa és mal·leable a altes temperatures...
"....Si naciste pa martillo, del cielo te caen los clavos.... "
(Pedro Navaja, evidentment cantada pel Rubén Blades, la BSO que li queda de meravella a la teva sèrie).... Felicitats, magnífiques imatges Marta, com sempre (la anterior fa por, eh?)
Petons!!!
Tardecita de sábado y repasando mis blogs favoritos. Un palcer siempre pasar por tu espacio.
Saludos y un abrazo.
Hola Marta, estaba poniéndome al día con tu blog y he visto grandes fotografías como una vista muy tuya. Normalmente puedes reconocer mucho fotógrafos por su manera de hacer la postproducción, pero en tu caso es esa manera tan especial de mirar la que te caracteriza. Un abrazo.
nice perspective :)
Publicar un comentario en la entrada